MANASTIRDA UNUTULAN ÇOCUK, BAHE

“Deyrul-Zafaran benim için Bahe'dir. Onun anne özlemi, yitip giden yaşamıdır.“ diyen yazarımız Kemal Şendikici, Deyrul-Zafaran ile bütünleşen ve belgeseli çekilen Bahe'nin olağanüstü hikayesini okurlarımızla paylaşıyor.

03 Mart 2018 Cumartesi - KEMAL ŞENDİKİCİ- turizmhaberleri.com-Izmir
Profesyonel Turist Rehberi
Seyahat fotoğrafçısı

MANASTIRDA UNUTULAN ÇOCUK, BAHE

Her insan yaşamı, farklı bir öyküdür.
Her kentin, her evin ayrı bir hikayesi olabilir.
Ama bazı şehirlerde bulunan binalar çok özeldir ve o yerler, bazı insan yaşantılarıyla özdeşleşip daha anlamlı hale gelirler.
Hele o mekan, Mardin'de Deyrul-Zafaran gibi tarihi bir manastır ise…

Bugün size, içimden geldiği gibi, sadece duygularımı yazacağım. Bu kez bir turizm makalesi değil, sadece bir insan öyküsü olacak.
Turizm insanlar içindir, insana hep yakındır. Çünkü insan, insana hizmet eder.
Turizm yapabilmek için, insanı sevmek ve saymak gerekir. Gezdirdiğiniz yerlerdeki insanları tanımak, onların yaşantısına dokunmak, sizin yaşamınızı genişletir ve anlamlı kılar. Yoksa sadece para kazanır, eve dönersiniz…

Birileri bu hüzünlü öyküyü insanlara yazmalı, tanıtmalı diye düşünerek, yazmaya başladım.
Şimdi size, bir tur esnasında tanıdığım özel bir insanın hikayesini anlatacağım.

Mardin'de birçok kez bulundum. Turist Rehberliğine Mardin ve Gaziantep'te başladığım için Güneydoğu, Ege bölgesinden sonra en çok tanıdığım bölge oldu. Batıda büyüyen kişiler için buralar gizemli ve özeldir. Eski Mardin'i ilk gördüğümde beni çok ama çok derinden etkilemişti.

Mezopotamya Ovasında, geceleri adeta bir gerdanlık olan ve taşların motiflerle şiir yazdığı bir efsanedir MARDİN…
4000 yılık bir tarihin, iç içe geçmiş farklı dinlerle, dillerle ve kültürlerle harmanlanmış bir kadim şehirdir.

Ben orada, en çok BAHE AMCA'yı sevdim. Manastıra gidince gözlerim hep onu arardı.
Özel hayat hikayesini bilirdim ama insanlar yabancı ve acıyan gözlerle onu rahatsız etmesin diye, tur esnasında misafirlerime ondan söz etmezdim. Sadece uzaktan izler ve yanına gider hatırını sorardım.

BAHE, Mardin'de doğmuş büyümüş yaşlı bir Süryani Türkiye vatandaşıydı. Çevresindekiler Hz. İsa'nın konuştuğu dil olan Aramiceyi bilip konuşur, manastırında ibadet ederdi ama o ise annesinden öğrendiği Arapçayı konuştu hayatı boyunca. Süryaniceyi hiç konuşamadı, öğrenemedi. Süryaniler, dünyanın en eski Hristiyan topluğuna ait çok özel insanlar. Anadolu'nun değerli son yüzleri. Çoğu farklı ülkelere göç etmiş, kalanlarsa Mardin, Midyat, Diyarbakır ve Antakya'da yaşıyorlar.

Bahe Amca, neredeyse tüm hayatını bu manastırda geçirdi diyebiliriz. Kimine göre Bahe altı, kimine göre ise on yaşlarındayken sevgili annesi zihinsel özüründen dolayı ona yetemeyeceğini düşünerek çocuğunun daha iyi şartlarda yaşayabilmesi adına bu manastıra bırakıp gitmek zorunda kalmıştı. Fakirlik yüzünden üç çocuğa aynı anda bakamadığı için, iki kardeşini yanına alarak Suriye'ye göç etmişti.
'Bu manastırda bekle, seni mutlaka almaya geleceğim' diyerek oraya bıraktı ve bir daha da hiç geri gelemedi… Fakirlik ve çaresizlik yoksa hangi anne çocuğunu bu kadar kolayca bırakıp çekip gidebilir ya da dönmeyebilir.

Bahe, ömrü boyunca tekrar annesinin gelmesini bekledi. Bırakın Mardin'den dışarı çıkmayı manastırdan bile sadece mecburiyet dışında hiç ayrılmadı. Çünkü hep annesinin geri dönüp onu diğer kardeşleri gibi yanına alacağı günü bekledi. Nerdeyse yetmiş yıl, ömrünü adadığı biricik yuvası manastırı için hizmet etti, orada üç öğün yemeğini yedi, uyudu ve yine orada öldü Bahe amca…

Manastırı ona hep sahip çıktı, o da manastırına ömrü boyunca karşılıksız hizmet etti. Deyrul- zafaran'ın, Safran çiçeğinden gelen özel safran adı gibi o da manastırın renkli simgesi olarak yaşadı. Ama annesi ve kardeşlerini bir daha hiç göremedi…

Hakkında çok haberler yapıldı, yazılar yazıldı. Hatta ödüller alan güzel bir belgesel bile yapıldı. Çünkü o özeldi…

Şimdi oralara turlar tekrar başladı. Manastıra her gittiğimde gözlerim onu arıyor. Üzgün ve yorgun bekleyen gözleriyle her zamanki kanepesinde oturan ve annesinin kapıdan gelişini bekleyen Bahe Amca'yı. Bu kez benim gözlerim onu arayacak…

Annesini hiç göremedi. Yalnızca belgesel için röportaj yapmaya Suriye'ye giden bir Türk film ekibi, kardeşinin izine Suriye'de Haseki'nin bir köyünde ulaştı. Sevgili annesi çoktan ölmüştü. Kardeşi ise sadece ağlıyordu, garip bir suçluluk duygusuyla, olan biteni bir türlü anlatamıyordu.
Kız kardeşinin dediği tek şey şuydu: “Annem dul kaldı. O'nun daha iyi bakılabilmesi için onu manastıra bıraktı.“ Manastır, Bahe'nin annesi, babası oldu.

Suriye'den dönen film ekibi, Bahe amcaya “biz senin kız kardeşini bulduk“ dediklerinde, Bahe Amca çok hüzünlenmiş, uzun süre konuşamamıştı. Manastırda yaşayanların dediklerine göre ailesinden birinin ismini duyduğu zaman küsüyor ve sessiz kalıyordu. Annesine karşı , “niye beni bıraktı, niye beni görmeye gelmedi“ diye bir kırgınlığı varmış her daim.

Benim için, Deyrul-zafaran Manastırı, sadece kadim Süryani topluğunun 630 yıllık dini merkezi veya taş işçiliğinin zirve yaptığı bir tarihi mekan değil, Bahe'nin yaşadığı bir sığınaktır.
Aradan geçen neredeyse yetmiş yıl boyunca manastırda çok sayıda metropolit, rahip, rahibe ve hizmetçi geldi geçti, ama O hep orada yaşadı.
Bir insan öyküsü, Mart 2014'de sona erdi.
Ölümüne kadar bir çocuk yüreğiyle annesini beklediği yerde, hep bekleyen yorgun kalbi o gün durdu…

Cenaze törenine çok sayıda Müslüman ve Hristiyan, Süryani, Ermeni vatandaş katıldı.
Deyrulzafaran Manastırı'nın ayin salonunda düzenlene törende, metropolit Saliba Özmen, Kırıklar Kilisesi Baş Papazı Gabriyel Akyüz ve ilahi grubu ilahiler okudu.

BAHE olarak tanınan Circis Kaplan'ın, yürekleri acıtan hikayesini ve annesine duyduğu özlemi yıllarca bizler de duyduk ve hissettik.

Deyrul-Zafaran benim için Bahe'dir. Onun anne özlemi, yitip giden yaşamıdır.

Çocuk yürekli bir insanın, hayatın son anına kadar biricik annesini umutla beklediği bir sabır evidir.

Bahe Amca'nın Dayrul-Zafaran Manastırı, kutuplaştırılan bugünün Türkiye'sinde, farklı dinlerden ve ırklardan oluşan tüm insanlarımızın, ANNE SEVGİSİ kutsallığında buluştuğu kadim bir tarihi ve kutsal mekandır.







Fotoğraflar
kadrajımdanhayat
KAYNAKLAR:
http://mardinsoz.com/haber/bahe-annesine-ugurlandi-8598.html
http://haberciniz.biz/baheyi-musluman-hristiyan-ve-suryaniler-ugurladi-2747864h.htm
http://www.hurriyet.com.tr/kelebek/deyrulzafaran-dan-bir-tas-eksildi-26162427

Kaynak: turizmhaberleri.com

                Google+ paylaş               
MANASTIRDA UNUTULAN ÇOCUK, BAHE
          
Günün Haber Başlıkları
MOSKOVA'DA TÜRKİYE'YE YOĞUN İLGİ
KATİD: PLAJLARIMIZDAN EKONOMİK GİRDİ SAĞLAYAMIYORUZ
TURİZMDE İSTİHDAM ARTIŞI



 Yorumlar
xxxxxxxxxxxxxxxxxxx